APEL - Nie wypalajmy traw !

Wiosna jest okresem, w którym każdego roku powraca problem wypalania traw.

 

Ogień stanowi ogromne zagrożenie dla życia roślin, zwierząt i ludzi oraz wpływa niekorzystnie na różnorodność środowiska przyrodniczego. W płomieniach giną pospolite gatunki roślin i zwierząt, a także wiele cennych gatunków chronionych, a niekontrolowane wypalanie jest także zagrożeniem dla mienia i życia ludzkiego. Na przestrzeni całego roku do największych pożarów łąk, nieużytków rolnych, lasów dochodzi w miesiącach wiosennych tj. marcu i kwietniu. Wtedy właśnie jednostki straży pożarnej otrzymują najwięcej zgłoszeń do pożarów spowodowanych niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się ognia.   Wypalanie traw prowadzi do: ponoszenia kosztów pożarów i niepotrzebnej eksploatacji sprzętu gaśniczego Interwencje straży pożarnej do wypalania traw i nieużytków, bezmyślnie wywołanych przez człowieka, generują ogromne koszty, które mogłyby być przeznaczone na inne cele. zagrożenia życia i mienia ludzkiego Wypalanie traw i nieużytków rolnych prowadzi do niekontrolowanego rozprzestrzeniania się ognia na skutek czego powstają pożary, które bezpośrednio zagrażają życiu ludzi oraz prowadzą do szkód materialnych. niszczenia roślin i zabijania zwierząt Płomienie ognia i wysoka temperatura stają się zagrożeniem dla wielu gatunków roślin i zwierząt. Ofiarami pożarów są najczęściej płazy, gady, owady i drobne ssaki. Wiele gatunków zwierząt objętych jest ochroną prawną i stanowi cenny składnik ekosystemu. Ogień niszczy ich miejsca występowania i rozwoju.   WYBRANE PRZEPISY DOTYCZĄCE WYPALANIA TRAW USTAWA z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2015, poz. 1651) Art. 124 „Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów”. Art. 131, pkt 12 „Kto wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary - podlega karze aresztu albo grzywny”. USTAWA z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. 2015, poz. 349, 671, 1322) Art. 30, pkt 3 „W lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego, korzystania z otwartego płomienia, wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych”.   ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) § 40.1 „W lasach i na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od granicy lasów nie jest dopuszczalne wykonywanie czynności mogących wywoływać niebezpieczeństwo pożaru, w szczególności : 1) rozniecanie ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lub zarządcę lasu § 43 Wypalanie słomy i pozostałości roślinnych na polach jest zabronione” Ustawa z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2015, poz. 1094, 1485, 1634, 1707) Art. 82 § 1. Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji [...] § 3. Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień [...] § 4. Kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, [...] § 5. Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem [...] podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany [...]"   USTAWA z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny Art. 163 „Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać pożaru, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”. Art. 164 „Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia określonego w art. 163 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8”.