Potrzaskana Koalicja. Czyli jak przegrać wybory prezydenckie.

Rafał Trzaskowski przegrał wybory nie tyle z kontrkandydatem, ile z własnym zapleczem politycznym, które w decydującym momencie postanowiło odlecieć w polityczne science fiction. Jeśli ta kampania coś pokazała, to nie siłę demokracji, lecz słabość tych, którzy mieli ją reprezentować.

To miał być wielki triumf Rafała Trzaskowskiego. Miało być święto demokracji, powrót do „europejskich standardów” i wyższość „rozsądku nad populizmem”. Skończyło się jak zwykle: na drugiej z rzędu porażce. Ale nie z powodu geniuszu przeciwnika. Kampania była długa, chaotyczna, i od początku brudna. Karol Nawrocki był do ogrania – z bagażem kawalerki, z przeszłością kibica, z łatką człowieka z obrzeży mainstreamu. I mimo to nie dał się pokonać. Ale Trzaskowski nie przegrał sam. Przegrało przede wszystkim jego otoczenie. Przegrał sztab. Przegrała polityka spod znaku informacyjnej bańki i pogardy dla przeciwnika.

Kandydat Koalicji Obywatelskiej przegrał z kimś, kto niósł na plecach całą torbę wizerunkowych bomb. Ale Koalicja potykała się o własne nogi. Niemrawo rozegrano sprawę słynnej kawalerki, która miała być polityczną miną — okazała się co najwyżej petardą bez lontu. Później wyszły na jaw kibicowskie ustawki z przeszłości kandydata PiS-u, ale i tu sztab KO nie potrafił wykorzystać sytuacji. Przeszkodził Donald Tusk — i jego wspomnienia o własnych kibicowskich przygodach z młodości. Więc cała konstrukcja legła w gruzach. Nie pierwszy raz, nie ostatni.

Kulminacją wyborczego błota była próba zrobienia z Nawrockiego… sutenera. I to nie na podstawie akt prokuratury, tylko na słowo Jacka Murańskiego – człowieka-instytucji upadku, który ostatnio występował częściej na sali sądowej niż w oktagonie. Sztab Trzaskowskiego – i co jeszcze gorzej, sam premier Donald Tusk – uznali te wynurzenia za oręż w kampanii. Tusk zaatakował z pasją ale zupełnie bez finezji. Liczył na efekt nokautu. Na zniszczenie przeciwnika. Był efekt... odwrotny. Zniszczył doszczętnie swoją wiarygodność i zjednoczył prawicowe środowiska przeciwko Trzaskowskiemu. No i wkurzył Zorro.

Bo kiedy premier demokratycznego państwa stawia wyżej słowo freak-fightera niż ustalenia własnych służb, to nie tylko opozycja łapie się za głowę. To już nie polityka – to rozpacz. I pogarda wobec wyborców. Bo przecież to właśnie ci „zwykli ludzie”, których Koalicja rzekomo reprezentuje, widzieli w tym wszystkim tanie aktorstwo. Widzieli polityków, którzy myślą, że można jeszcze kogoś zamknąć w informacyjnej bańce i rozgrywać kampanię jak serial Netflixa. 

A wszystko dlatego, że po pierwszej turze Koalicja wpadła w panikę. Wynik Mentzena, a nawet Brauna, przestraszył ich bardziej niż procent głosów samego Nawrockiego. Zaczęli sięgać po desperackie środki: Murański, tik-tokowe virale, „ziemniaki” Kingi Gajewskiej. Całość przypominała kabaret, tyle że bez puenty. Tę przyniósł dopiero wieczór wyborczy.

Trzaskowski został prezydentem na dwie godziny. Dosłownie. Tyle trwała euforia po pierwszym sondażu. Potem przyszedł Late Poll, potem przyszła rzeczywistość. I nastroje, niczym korki po źle otwartym szampanie, trzeba było wkładać z powrotem do butelki.

To nie był triumf politycznego barbarzyńcy nad człowiekiem Zachodu. To był upadek politycznego kabaretu, który uwierzył we własną propagandę. Trzaskowski mógł wygrać. Ale nie z takim sztabem, nie z taką strategią, nie z taką wiarą w wyborczą naiwność. Nie można wygrać kiedy zamiast spójnej narracji — są strzały na oślep. Zamiast planu — nerwowe reakcje. Ale tej kampanii nie przegrał tylko Trzaskowski jako kandydat. Przegrało jego otoczenie — Sztab bez politycznego instynktu, bez zdolności adaptacyjnych, oderwany od rzeczywistości i od ludzi. Zespół, który wierzył, że da się zamknąć całą Polskę w jednej bańce informacyjnej oddanych sprawie mediów. 

Nawrocki był do ogrania. I to powinien być dla Koalicji nie powód do gniewu, tylko do refleksji. Bo jeśli po tylu błędach rywala i tak się przegrywa — to znaczy, że coś głęboko zawiodło. I z pewnością nie był to wyborca. Au revoir.

Potrzaskana Koalicja. Czyli jak przegrać wybory prezydenckie