Pałac w Dąbrowicy

Z początkiem lat 90-tych pałac przeszedł w prywatne ręce miejscowych mieszkańców. Wyremontowana część mieszkalna (którą obecnie zajmują właściciele) to jedyna część pałacu, która przeszła etap remontu.

„Dwór zbudowano prawdopodobnie już w drugiej połowie XV w., początkowo jako siedzibę dla zarządcy dóbr. Według źródeł panem na Dąbrownicy był Hans von Zedlitz w latach 1463-1486. W roku 1597 pałac wraz z wsią posiadał Nickel von Zedlitz, późniejszy właściciel Wojanowa i Maciejowej. Po jego śmierci w 1616 r. Dąbrowica przypadła rodzinie von Borowitz. Prawdopodobnie w tym czasie obiekt nie posiadał wyraźnych cech reprezentacji i służył celom administracyjno-gospodarczym. Dzieje dąbrowickiego majątku są w źródłach lepiej uchwytne dopiero od wieku XVIII. Kolejnymi właścicielami były rodziny: von Carwarth do 1723 roku, von Frankenberg do 1747 roku i od 1750 aż do roku 1817 rodzina von Buchs. Barokizacji został poddany ok. 1751 r., jak o tym zaświadczała data na zachowanym do niedawna portalu. W XIX w. kolejnymi właścicielami pałacu były rodziny von Rothkirch od roku 1817, von Decker od 1859 roku, a od 1917 r. rodzina von Mitscher. Przebudowa starego dworu w modnym stylu neogotyku tudorowskiego musiała nastąpić około roku 1835. Obiekt został dostosowany do pełnienia nowej funkcji letniego pałacyku, podobnie jak wcześniej uczyniono to w przypadku innych rezydencji będących pod wpływem rodziny króla Prus”. – info int.

Modna na początku lat 90-tych wyprzedaż za cenę mieszkania na Zabobrzu miejscowych, zabytkowych pałaców, zamków i dworów, spowodowała, że osoby bez jakiegokolwiek zabezpieczenia finansowego stawali się właścicielami pałaców, dworów i zamków. Niestety w wielu przypadkach dobre chęci przerosła niemoc finansowa, która z kolei doprowadziła do obecnego stanu w jakim znajduje się wiele zabytków naszego regionu. Własność prywatna według prawa to „rzecz święta” i nikt nie ma prawa ingerować i narzucać właścicielowi - np. zabytkowych budowli, aby podjął się odrestaurowania zabytku i doprowadzeniu go do użyteczności publicznej. Wystarczy, że właściciel w minimalnym stopniu wykona drobną pracę renowacyjną i już nikt niczego nie może mu zarzucić.