Kotlina i okolice - Radomierz

Radomierz

Radomierz jest dużą wsią ciągnąca się ponad 2km, wzdłuż górnego biegu Radomierki. Dolna jego część, zajmuje pn-wsch kraniec Kotliny Jeleniogórskiej, a górna wchodzi na zbocza Gór Kaczawskich, aż po przełęcz Radomierską oddzielając Grzbiet Południowy od Gór Ołowianych. Godnym uwagi jest, rejon starych sztolni pod Dudziarzem. W zespole podworskim są pozostałości parku o pow. 2,5 ha.

Radomierz jest starą wsią rycerską i powstał w końcu XIII w. Wchodził początkowo w skład dóbr zamku Sokolec. Potwierdził to w 1372 r ks świdnicko-jaworski Clevicusowi Bolcze. Po nim wsią władali:

 Hans Rymbabe, Rudiger Wiltberg, Hentschel von Zedlitz i od1506 r von Schaffgotsh. Do 1739 r był własnością Moritza Christiana von Schweiniza. Po nim wieś przeszła w ręce von Beuchela. W 1750 r właścicielem był deputowany Elias Gottlob von Beuchel, a do 1770 r jego brat Karl Gottlob von Beuchel. W 1825 r właścicielem był F.A.C von Uechritz. W 1870 Otto von Uechritz rezydujący na zamku Czocha.

Na przełomie XV/XVI w wzniesiono tu kościół, który został przejęty przez ewangelików. W XVI w dolnym krańcu wsi zbudowano dwór.

Podczas wojny 30- letniej w 1626 r splądrowali ją żołnierze rotmistrza Dehna. Ponownie ograbili ją w 1632 r Węgrzy i Kozacy.

W 1726 r wieś podzielono na dwie części, wyodrębniono wtedy Radomierz Górny W latach 1749-50 zbudowano w Radomierzu kościół ewangelicki. Spore ożywienie i rozwój wsi przyniósł początek XIX, w gdy Friedrich August Christian von Uechritz, rozpoczął w latach 1803-05 wydobycie rud ołowiu i miedzi, co wiązało się z rozwojem górnictwa w Miedziance i Janowicach.

W 1825 r wieś liczyła 131 domów był dwór i 2 folwarki, 2 kościoły, szkoła ewangelicka z nauczycielem, młyn wodny i 2 kopalnie rud ołowiu i miedzi. Natomiast w 1840 r wieś powiększyła się o olejarnię i tartak i pięć gospod, a w dworze trzymano 1000 merynosów. Nie pracowały już obie kopalnie, zamknięto kościół katolicki.

W 1849 r rozebrano kościół katolicki pozostawiono jedynie wieżę jako dzwonnicę, a kamienne nagrobki przeniesiono do kościoła w Cieplicach Śl.

Radomierz położony w ładnej okolicy i przy ruchliwej szosie, nie stał się nigdy letniskiem w przeciwieństwie do wielu okolicznych wsi. Turyści zaglądali tu w drodze na Różankę w Górach Ołowianych, gdzie istniał wspaniały punkt widokowy, i gdzie było schronisko turystyczne. Pewnego rodzaju rolę schroniska pełniła też, zagroda na Przełęczy Radomierskiej, natomiast w samej wsi była gospoda z 4 miejscami noclegowymi.

W połowie XIX w zbudowano nową drogę przez przełęcz Radomierską, która pobiegła równolegle do zabudowań wsi. Po 1945 r wieś zachowała charakter rolniczy. W dole folwarku znajdowało się gospodarstwo PGR, działała też mleczarnia. Przy dość ruchliwej już wówczas drodze zbudowano parkingi i stacje benzynowe. Po około 1990 r działała RSP specjalizująca się w hodowli bydła mięsnego specjalnych ras.

Warto zobaczyć:

nr 6 - XIX w. 9 - 1910 r. 10 – XIX. 14 – XIX. 18 -  mleczarnia - XIX. 27 – XIX. 30 – XIX. 32 – 1888. 50 – XIX. 54 – XX. 55 - szkoła 1910. 56 – XIX. 57 – XVIII. 58 – XIX. 59 – XIX.  61 – XIX. 62 – XVIII. 64 – XX. 66 – 1910. 67 – XIX. 70 – 1910. 77 – 1910. 81 – XIX. 84 – XIX. 91 - XIX 96 – XVIII. 100 – XIX. 101 – XIX. 109 - XIX. 111 – XIX. 111a - XIX.

Dawne nazwy:

1305 - Sifrifdi villa

1372 - Seifredisdorff

1726 - Seyffersdorff, Ober Seyffersdorff

1765 - Seyersdorf, Seifersdorf

1816 - Seifersdorf

1945 - Czystków

1947 - Radomierz