Przed nami deszczowa i burzowa sobota

IMGW - instytut magii guseł i wróżb

Nałapać wody do zbiornikow w Sosnowce i tym w Sobieszowie i powoli upuszczać.

Oby nie było następnej powodzi jak tej z lipca 1997 roku. Problem w tym że od tego czasu deweloperzy zabetonowali bardzo dużo terenów zalewowych a to oznacza że fala powodziowa podniesie się jeszcze bardziej gdyż jest mniej wolnej przestrzeni aby się rozlać po terenie.

upsd

Panie Michale, czym się pan martwi? Jakieś czas temu przeglądałem niemieckie gazety wydawane w naszym regionie takie regionalne czasopisma jak na zasadzie Nowin Jeleniogórskich. Gdy w naszym regionie 1897 r. przeszła wielka powódź to w Jeleniej Górze regionalna gazeta pisała o powodzi. Tak się składało w tej gazecie że redakcja wzięła pod lupę stare wydawane gazety i archiwalia które mieli u siebie, co się okazało Niemcy mieli różne zapiski wydawane w tym regionie i od 1755 r. do 1897 r. były zapisane wszystkie zapiski na temat powodzi w tym regionie. Co się okazało? że w tamtych czasach od 1755- 1897 r. rzeki cyklicznie wylewały ze swoich koryt co 20-30 lat podtapiając wsie przy rzekach gdzie dochodziło że ludzie tracili domy, gospodarstwa a nawet życie. Od tego roku Niemcy wzięli przykład i w naszym regionie pobudowali suche wały , zbiorniki wodne. Przeglądając o0d 1897 r. od wielkiej powodzi okres dzisiejszy to się okazuje że w naszym regionie powodzie były co 20-30 lat i jak widać na przestrzeni 300 lat nic się nie zmieniło i jak dużo pada to zrozumiałe jest że rzeki będą wylewać.

jak to miszczu mawial - zesrala sie bida i placze , albo jak nie urok to zraczka , albo biednemu zawsze wiatr w oczy a tak powaznie , KARMA is a bitch !

1 sierpnia 44 Powstanie Warszawskie.

O Ukraińcach tłumiących Powstanie Warszawskie pisze niemiecki historyk Guenther Deschner w pracy o powstaniu, wydanej w języku angielskim „Warsaw rising” (Londyn 1972). Niestety, ta dobra historia Powstania nie jest chyba w ogóle znana historykom polskim. Deschner pisze, że „Powstanie dało Ukraińcom idealną możliwość ujścia dla ich głęboko zakorzenionych antypolskich urazów”. Janina Popiel wspomina jak na krótko przed Powstaniem słyszała jak jeden z żołdaków ukraińskich mówił, że oddział ich przybył do Warszawy, aby „Lachiw rizaty” („Losy Polaków i Ukraińców” Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza, Londyn 19.9.1966). – I mordowali Polaków! I to w jak barbarzyński sposób. Marek Hłasko w swym opowiadaniu „Drugie zabicie psa” (Kultura Nr 1-2 1965, Paryż) pisze: „…I nie uwierzyłaby chyba również i w to, że widziałem w czterdziestym czwartym roku w Warszawie, jak sześciu Ukraińców zgwałciło jedną dziewczynę z naszego domu a potem wyjęli jej oczy łyżką do herbaty; i śmieli się przy tym i dowcipkowali…”. O tych zbrodniach ukraińskich mówiła cała powstańcza Warszawa i ludzie panicznie ich się bali. Zbigniew Zaniewski w książce „Powstanie i potem” (Londyn 1984) pisze: „…Nie lękała się śmierci, ani Niemców nawet, ale – o wstydzie! – przerażała ją możliwość dostania się w ręce „braci-Słowian” w niemieckich mundurach. Budziła siebie i innych po nocach, krzycząc że Ukraińcy… są już w bramie”. Dlatego, jak pisze Deschner, Polacy nie brali do niewoli Ukraińców (i SS-manów). Na plecach malowano im dużą literę „U” i rozstrzeliwano, albo, jak pisze Ukrainiec Lew Bykowskyj w swoich wspomnieniach z okresu Powstania „Polskie powstanie w Warszawie w roku 1944” („Zeszyty historyczne” Nr 5, Paryż 1964): „Do niebezpiecznych robót na pierwszej linii frontu powstańcy używali jeńców niemieckich, Volksdeutschów i Ukraińców”.

Armia Szatana. Ukraińska Powstańcza Armia znana, jako UPA, była zbrojnym ramieniem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (banderowców). Piszę o niej, jako pierwszej, ponieważ jej działalność krwawym piętnem odznaczyła się na Polakach. Przywódcą OUN był Stepan Bandera. Ich celem było stworzenie jednonarodowego i niepodległego Państwa Ukraińskiego. Narzędziem, które stosowała UPA, aby osiągnąć cel były walki z Armią Czerwoną, Niemcami, polskimi partyzantami oraz co najgorsze ludobójstwa Polaków głównie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Oni zabijali z przyjemności. To prawdziwe diabły w ludzkiej skórze, bestie, które potrafiły zedrzeć z człowieka skórę, dosłownie. Dzieci patrzyły na ten piekielny spektakl i dziś wspominają: „Gospodarz leżał na podwórzu koło psiej budy, miał odpiłowane lub odrąbane ręce i nogi, obok wielka kałuża krwi.”[1] A chyba boli tym bardziej, że to sąsiedzi… A czasem nie tylko sąsiedzi, bo dla innych ofiar to rodacy. Ukraińskich księży grekokatolickich, którzy potępiali akcje UPA mordowano. Gdy małżeństwo było mieszane (polsko-ukraińskie), to np. mąż Ukrainiec musiał zabić żonę i dzieci, lub w przeciwnym wypadku bestie zabiły wszystkich. Brak słów. Proszę, abyś nie tylko czytał/czytała, ale i postaraj się sobie wyobrazić ból, cierpienie, rozpacz, strach tych ludzi, tych wszystkich ofiar. To bardzo trudne, wręcz nie wykonalne, wyobrazić sobie, że coś takiego zdarzyło się naprawdę.