Spacer po zaczarowanym ogrodzie. Literatura Anny Chciuk

Zapraszam dziś na spacer po zaczarowanym ogrodzie. - Anna Chciuk

Ogród

Przyśnił mi się ogród.
Weszłam do środka,
Myśląc nieustannie,
Co mnie ciekawego
W jego wnętrzu spotka.

Przywitały mnie od razu
Czerwone róże cudnie pachnące,
Po ozdobnych pergolach
Się wszędzie pnące.

Pojawiła się wąska dróżka,
Zaraz za różami.
Poprowadziła mnie ochoczo
Pomiędzy różowobiałymi
Ogromnymi magnoliami.

Nie mogłam się nimi
Zbyt długo cieszyć,

Bo olbrzymie białe hortensje
Wołały mnie wniebogłosy,
Aby im jak najszybciej podać
Duże krople rosy.

Podeszłam do nich prędko
I przykucnęłam.
Następnie krople rosy
Z trawy zbierać zaczęłam.
Dwoma palcami każdą zbierałam,
Bo żadnej kropli
Uszkodzić nie chciałam.
Ostrożnie kilka przeniosłam
Pod hortensje spragnione,
Aż tu nagle dostrzegłam
Juki żółtozielone.

Nie mogłam się nadziwić,
Że mogą tak ładnie wyglądać.
Wtem purpurowe piwonie
Zaczęły na mnie spoglądać.
Kiedy się do nich zbliżyłam,
Wszystkie cierpliwie czekały.
Prezentowały dumnie swe kwiaty
I w zamian mój zachwyt dostały.

Piwonie mi tak pachniały,
Że zapomniałam o całym świecie.
Jak było mi przy nich dobrze,
Nawet nie wiecie.

Gdy już piękną woń
Tych cudnych kwiatów wywąchałam,
Kątem oka
Bujnie kwitnące azalie ujrzałam.
Były różowe, pomarańczowe
I w ogóle jakieś takie kolorowe.
Przechodziłam obok nich powoli
I myślałam sobie,
Że taki ładny klombik
W moim ogrodzie też zrobię.

Usłyszałam, jak szumią listki
Olbrzymiego oleandra,
Obsypanego licznymi kwiatuszkami,
Jakby rozprysła się na nim
Różowa petarda.
Każdy z nich śmiał się radośnie
I opowiedział mi bajkę o wiośnie.

Gdy maleńkich kwiatuszków
Do końca wysłuchałam,
Przez ogród natychmiast
Dalej iść chciałam.
Ale zaczepił mnie okazały,
Fioletowy rododendron.
Był wspaniały oczywiście.
Grzecznie zapytał, co o nim myślę.

Obeszłam go wtedy
I dokładnie mu się przyjrzałam.
Takie oto słowa
Po chwili powiedziałam:
„Tak piękny jesteś, rododendronie,
Że na twój widok
Klaskać chcą moje dłonie”.

Krzew bardzo chciał
Podskoczyć z radości,
Jednak nie posiadał
Tej umiejętności.
Pomachał zamiast tego
Swych kwiatów płatkami
I poprosił,
By odwiedzać go czasami.
Ruszyłam dalej przed siebie,
Lądując na żyznej glebie,
Bo nie zauważyłam
Wystających kamyków
I znalazłam się wśród mieczyków.

Leżąc na ziemi, myślałam,
Gdzie już te kwiaty widziałam.
Rosły u mojej babci,
Kiedy byłam mała.
Gromada tych wysokich kwiatów
Dzieciństwo mi przypomniała.

I tak się cofnęłam w czasie
Do babcinego ogrodu.
Wiele bym dzisiaj dała,
By znaleźć się tam znowu.

Mieczyki były wspaniałe.
Nie chciałam się z nimi
Rozstawać wcale.
Jednak z powodu gorąca,
Nie mogłam tak leżeć bez końca.

Kiedy stanęłam na nogi,
Ujrzałam koniec drogi.
Była tam furtka,
Wyjście z ogrodu.
Wychodząc, wiedziałam,
Że wrócę tu znowu.
Będzie to mój własny
Ogród zaczarowany.
Moimi ulubionymi
Kwiatami udekorowany.

Spacer po zaczarowanym ogrodzie. Literatura Anny Chciuk